زمستان ؛ تنها در شبهاي سرد انتظار پرسه مي زند و ياد مي كند ...

روزي را كه مردي شال گردن احساسش را بر گردن آدم برفي زندگیش 

به يادگار مي پيچد و خود را در سكوت لحظه هايش زنداني مي كرد

...

..

.

و من ؛

در گذرگاه برفي خاطرات ؛ باز به آدم برفي زندگيم فكر مي كنم ؛

با آنكه مدتهاست زير آفتاب سوزان سرنوشت

قلبش به درون زمين چكيده است

اما هنوز شالي به يادگار بر گردنش دارد ...

غرق در افكار شبانه ام ؛

مدتهاست با چهره درون آيينه بيگانه ام ..

لذتي غريب در رؤياهايم پنهان است..

هر چند مي دانم در اين سرزمين خوش آب و رنگ جايي براي غريبه ها نيست

اما فراموش كردن رؤياها ؛ جفايي بزرگ به دلي تنهاست...

...

..

اي روزگار دون ...!

...

..

مرا آواره سرزمين هاي دور دست خيال كردي ...

و خود از پشت پرده تقدير با چشمان حيله گرت نگاهم كردي ؛

و با طعنه به من خنديدي ...

از پنجره خيس اتاق به ريشخند آفتاب پشت ابر نگاه مي كنم

مي توانم لذت بخش بودن لحظه هايي را تصور كنم كه بداني با ارزش هستي

و چندين نگاه؛ منتظر آمدنت هستند ؛

تا با ناز و كرشمه خود را نشان دهي و زود بروي؛

چه ساده دلم كه خود را دلخوش انتظار ديگران كرده بودم...

دلتنگم در اين روزها ؛ در اين اتاق بي انتها و تاريك ...

نگاهي نيست تا مرا مهمان آغوش خود كند..!؟

اگر قدمهاي پر هياهويم هنوز ؛ مسافر جاده هاي سرد  شبانه ست ؛

...

..

اگر دلم همچنان  ؛ اسير "فريب هاي زيبا " مي شود

اگر احساسم همچون كودكيست كه غمش ؛ بوسه اي گرم است..

و نگاهم همچون سكوتي ست كه دلخوشيش ؛ صداي خشك دلبر است همگي ؛؛

...

..

تاواني ست براي عاشق ماندن...