88/05/16- - فرید

دست هایم به چه کار آیند وقتی نمی شود با آن انگشتان نازک شقایق را
فشرد و خیالی بس هوس انگیز را مهمان آرزوها کرد..
تا شاید روزی نامه ای از آنسوی ابرها برسد که باد شمال آن را در کوله خود
بیرون می آورد و از تو زیر لفظی می خواهد تا آن را باز کند و آوازی کند برای
شبهای بی تابی...
تا شاید روزی برسد تا بروی بوم نقاشی ذهنم از سایه ام نقشی بکشم
که در آن نیم سایه ای از رخ یک دوست خیالیست ..
دوستی که هنوز در آن نامه ست و باد شمال هنوز نوزیده...
.
.
چشم هایم به چه کار آیند وقتی نمی شود با آن چشم های چاه را دید
که خیره به آسمان و آن سطل است
تا شاید رهگذری تشنه شود
شاید به بهانه تشنگی او از طناب انتظار بالا بیاید
و لحظه ای کوتاه باغچه پراز گلهای اطلسی را ببیند
تا شاید لحظه ای کوتاه زندان چاه نباشد و بعد از آن چشم بر هم نهد
و عطشی را خاموش و رهگذری را سیراب کند ...
.
.
پاهایم به چه کار آیند وقتی می ترسند از هم قدمی با مرگ؛
وقتی کور می شوند از هم قدمی با زندگی ..
وقتی نمی توانند هم پای آواز چنار پیر کودکی هایم باشند
.
.
آبرنگ به چه کار آید وقتی نمی شود با آن بلندای شب یلدا را کشید
وقتی نمی شود سردی آهی را رنگ کرد..
.
.
دلم به چه کار آید وقتی هنوز می تپد هنگامی که دخترک گیس طلا
در چهار راه های نامهربان شهر ؛ شاخه مهربانی را حراج می کند
برای دمی بیشتر زنده ماندن...

27...

88/05/02- - فرید